Lees dit bericht op mijn website #girlsonamission HIER

 

Voor zolang als ik mijzelf ken en zelfs nog voor dat ik het mijzelf kan herinneren, heb ik altijd gezegd dat ik geen kinderen wil. Mijn moeder vertelde mij zelfs dat ik dit al zei toen ik super klein was. Dat ik gruwelde van bevallingen en me niet kon voorstellen dat er een kind uit mijn ve-gé-gé zou komen.. Geen kinderwens hebben is echt iets wat ik al mijn hele leven heb. Ook al wordt dit steeds en steeds meer normaal, toch kom ik daardoor vaak in gekke gesprekken.

Vroeger

Al mijn hele leven voel ik vanbinnenuit dat ik geen kinderen wil. Hoe kan het anders dat ik dit al zeg vanaf kleins af aan? Ik heb er vroeger nooit echt een verklaring voor gehad. Ik wilde gewoon geen kinderen, punt. Als ik er over nadacht dat ik een kind zou moeten krijgen, dan gruwelde ik daarvan. Ik kan het bijna niet uitleggen, maar het voelde gewoon alsof het niet klopte. Ik weet nog dat ik mij vroeger voorstelde dat ik een baby zou hebben en dat ik bang was dat ik die baby uit het raam zou gooien als het niet zou stoppen met huilen. I know, dit klinkt heel cru. Maar helaas was dit hoe het voelde toen ik een jaar of 15 jaar was.

Psychische problemen

Nu, 15 jaar later en ik mijzelf veel beter snap. Weet dat psychische problemen een grote rol hebben gespeeld in mijn leven. Snap ik beter waar dit gevoel vandaan kwam (komt). Ik heb de stempel borderline en een bipolaire stoornis gekregen. Kut maar waar, hierdoor zou er een vergrote kans kunnen zijn dat ik weer in een depressie of manie kom en dan al niet over de gevoeligheid voor emoties te spreken. Ook al heb ik dit al langere tijd goed onder controle. Uit een soort van voorzorg kies ik er nu bewust voor en blijkbaar vroeger dus al onbewust, dat ik geen kinderen wil. Misschien zou het allemaal wel goed gaan met de juiste begeleiding en een partner wie er echt achter staat, maar ergens durf ik het zelf gewoon niet aan. Ik kies zelf dat ik het mogelijk emotioneel en psychisch niet aan kan om een kind op te voeden. Dit is nu eenmaal in mijn geval de meest verstandige keuze voor mij en voor het kind obviously. Dit betekent uiteraard niet dat ik vind dat vrouwen (en mannen) met psychische problemen geen kinderen zouden moeten krijgen. In tegendeel. Ik vind het juist fucking stoer dat anderen dit wel doen en zoals ik al zei, met een goed vangnet en de juiste begeleiding kan het gewoon.

Vrijheid

De psychische problemen uit mijn leven zijn niet de enige reden. Eerlijk is eerlijk, het is ook wel een heel chill gevoel om te weten dat ik mijn hele leven ‘vrij’ zal zijn. Nooit de volledige verantwoordelijkheid hoef te dragen over een levend wezen wat uit mij is gekomen. Die verantwoordelijkheid knijpt mijn keel al dicht bij het idee en nu ik eindelijk mijzelf écht ken en voor mijzelf durf te kiezen bevestigt het alleen maar dat ik die verantwoordelijkheid niet wil dragen. Ik ben te gehecht aan mijn vrijheid en kan het mijzelf gewoon niet voorstellen dat ik niet meer kan doen waar ik zin in heb vanwege de zorg voor een kind. Ik geloof best dat er andere moeders zijn die dit niet zo ervaren, en als dat echt zo is dan ben ik super trots op hen. Dat zij die controle kunnen loslaten en de verantwoordelijkheid even kunnen afdragen om zelf hun dingetjes te doen vind ik zo knap. Ik zou dit denk ik niet kunnen, zo’n control freak ben ik.

Weerstand van anderen

Dat ik een uitgesproken mening heb en dat ik graag uitspreek wat ik voel en denk vinden andere mensen soms moeilijk of raar. Dit maakt mij eigenlijk weinig uit, maar ik ben in mijn leven vaak mensen tegengekomen, met name vrouwen, met wie ik het gesprek aan ging dat ik geen kinderen wilde. Vaak werd er flink tegengas gegeven. ‘Maar hoe oud ben je dan?’ ‘Oh joh, dat komt nog wel!’ Dat komt nog wel..? Al sinds ik kan praten zeg ik dat ik geen kinderen wil en dan gaat iemand anders mij vertellen dat dit nog wel gaat komen.. Dat mijn eierstokken vast en zeker nog wel gaan rammelen.. Nou echt niet en ik vind deze uitspraken van anderen ook eerlijk gezegd heel erg irritant, als ik het niet waar is wat ik vind of dat ik het niet mag vinden.

Gek op kinderen

Geloof het of niet, ik ben gek op kinderen. Vroeger was ik dit niet, maar nu wel.. Wat zijn ze leuk! Ik geef zelfs CrossFit Kids en Teens en ja, ik wil ze soms wel achter het behang plakken maar ben ook hartstikke gek op ze. Kinderen zijn zo speciaal met hun uitspraken en totaal geen blad voor hun mond, met hun gekkigheid en wijsheid en uiteraard ook met hun onzekerheden die zo speciaal zijn. Ik vind het vooral leuk om ze gezien te laten voelen en ieder kind gelijkwaardig te behandelen. Om ze dingen te laten doen die ze zelf dachten niet te kunnen. En vind het uiteraard na mijn kids lessen ook weer heerlijk dat ze naar hun eigen huis gaan 😉

Respect voor moeders (ouders)

Wat een respect heb ik voor iedereen die een kind draagt, krijgt en opvoedt. Vooral omdat ik dus weet dat ik dit niet zou kunnen. Ik vind het stoer, dapper en gewoon ontzettend knap dat anderen dit wel kunnen en al helemaal dapper als anderen durven te zeggen dat het niet altijd rozenkleur en maneschijn is. Ook als je als moeder durft te zeggen dat als je opnieuw zou mogen kiezen je het niet had gedaan. En dat dit niet betekend dat je niet van je kind houdt of je kind zou willen missen. Het is gewoon niet makkelijk. Maar toch.. Die onvoorwaardelijke liefde wat een kind met zich meebrengt. Dat onbeschrijfelijke gevoel dat je een mensje vast houd wat een creatie is van jou en je geliefde. Is hoogstwaarschijnlijk het allermooiste van de hele wereld. Ik snap dat mensen dit willen meemaken in hun leven. Ik mag zelfs meiden begeleiden met sport tijdens hun zwangerschap en in de periode na de bevalling. Heel mooi is dit en wat kijk ik tegen deze vrouwen op.

Twijfel je dan nooit?

Ja zeker wel. Ik heb wel getwijfeld. Er zijn echt wel vlagen geweest dat ik dacht kinderen te willen. Dat ik dacht met de juiste persoon te zijn. Maar elke keer waren deze gevoelens voor korte duur en gauw weer overspoelt met mijn bekende gedachtes. Ik heb het dus gewoon geaccepteerd. Ik ben ondertussen ook met de liefde van mijn leven, die gelukkig ook geen kinderen (meer) wilt en wat een rust is dat zeg. Ik ben namelijk ook geweest met mannen die dus wel kinderen wilde en dit bracht mij in de war. Of verliefd geweest op iemand wie binnen een paar jaar kinderen wilde en ik dus hoe verliefd ik ook was niet verder kon met diegene..

Ik weet dat ik, gelukkig, niet de enige vrouw ben die geen kinderen wil. Ik voel mij hier helemaal prima over. Maar ik weet dat er vrouwen zijn die wel de sociale druk voelen om kinderen te moeten krijgen. Sociale druk vanuit een ouderlijk gezin, een man of society in general. Misschien zijn er wel vrouwen die zich op de één of andere manier schuldig voelen of raar omdat ze geen kinderen willen en er andere vrouwen zijn die helemaal geen kinderen kunnen krijgen. Knoop je goed in je oren meiden, dat dit oké is! Geloof in jezelf en wat jij van binnen voelt. Het is niet raar als je om wat voor een reden dan ook geen kinderen wilt. Geniet van die keuze en stiekem ook de vrijheid om de rest van je leven alleen voor jezelf te hoeven zorgen.

Liefs
Volg mij ook via Instagram & Facebook

 

%d bloggers liken dit: