Wat heb ik dit blogje lang willen schrijven zeg. Gewoon om dat ik uit keek naar het moment dat ik kon zeggen: “I did it, ik ben in therapie gegaan, ik heb dit afgerond en hier ben ik trots op!”. 18 maanden duurde het, het leek eindeloos, maar het moment kwam en ik was er klaar voor..

Waar het begon

In november 2017 begon ik aan een uitdaging. Na het ontvangen van een diagnose in een hele moeilijke tijd besloot ik een traject van 18 maanden in te gaan. Langer zelfs, want inclusief het voortraject duurde het wel 2 jaar. Je hebt borderline zeiden ze en een bipolaire stoornis type 2. Uiteraard was dit even schikken, maar voor mij op dat moment in mijn leven voelde het als een verademing. Ik heb iets, ik ben niet gek (nou ja, eigenlijk dus wel 😉 ) en er is iets aan te doen.

Na dat ik mij ergens eind 2016 meldde bij de huisarts omdat het écht niet meer ging met me werd ik goed opgevangen door hulpverleners. De huisarts stuurde mij netjes door naar een GGZ psycholoog wie eens per week in de praktijk aanwezig was. Hier kon ik in alle wanhoop mijn verhaal kwijt en werd ik voor het eerst (voor mijn gevoel) ‘gelooft’ en doorverwezen om uit te gaan zoeken wat er nou allemaal aan de hand was. Er werd al gauw aan borderline gedacht omdat er in mijn dossier van een aantal jaar geleden al dingen stonden als ‘last van borderline trekjes’ door mijn therapeute toendertijd (2 a 3 jaar ervoor). Ik kwam bij de GGZ terecht in Haarlem en hier werd bij de intake allereerst vertelt dat ik psychisch onderzocht zou worden op een aantal ziektebeelden. Na veel onderzoeken wat erg lang duurde, kwam dus eindelijk mijn rapport met de diagnoses borderline en een bipolaire stoornis type 2. Dit gaat heel simpel, voor alle diagnoses hebben ze criteria en als je aan een aantal van de criteria voldoet dan val je bijv. onder de noemer borderline.

Wat nu?

De vraag die hierna werd gesteld was waar heb je op dit moment het meeste last van? Het behandelen van borderline en een bipolaire stoornis zien er namelijk beide heel anders uit en dit zijn twee verschillende afdelingen. Ik wist 100% waar ik het meeste last van had op dat moment en dat waren mijn vreselijke, niet meer houdende stemmingswisselingen die van ubervrolijk naar niet meer willen leven gingen en dat wisselde zich soms meerdere malen af per dag. Ik had mijn emoties totaaal niet onder controle en zou dus naar het team borderline gaan. Samen met een psychiater gingen we uitzoeken welke therapie vorm het beste bij mij zou passen. Uiteindelijk kwamen we bij de therapie MBT terecht, ‘Mentaliseren Bevorderende Therapie’.

Wat is borderline?

Borderline is een persoonlijkheidsstoornis. Het is ontzettend lastig om het kort en duidelijk uit te leggen, maar mocht je interesse hebben om dit te lezen dan kan dat als je HIER klikt. Je komt dan op de link van Stichting Borderline, waar op je kan lezen wat het precies is.

Wat is een bipolaire stoornis?

De bipolaire stoornis type 2 is de vernieuwde naam van manisch-depressief zijn. Er zijn vele vormen van depressie, maar bij deze specifieke vorm is het een terugkerende cycle van manisch, normaal en depressief zijn. Hoe snel deze stemmingen zich voordoen hangt af per persoon. Wil je hier meer over lezen? Dan kan dat via deze LINK.

Wat is MBT?

MBT is een therapie vorm in verschillende niveau’s van minder tot heel erg intensief. Samen met andere wie ook last hebben van een persoonlijkheidsstoornis of trekken hiervan ben je in groepstherapie. Hiernaast volg je nog individuele therapie en kan je kiezen of je nog creatieve therapie wilt volgen en/of psychomotorische therapie (PMT). De behandeling MBT zelf duurt 18 maanden, maar inclusief voor- en natraject ben je zeker 24 maanden of langer bezig. In mijn geval had ik één keer per week groepstherapie, één keer per week individuele therapie en één keer per week creatieve therapie (ook in de groep). Dit was de MBT1. Je hebt dus ook intensievere groepen waarbij je twee keer per week, drie keer of zelfs vier keer per week in groepstherapie bent. Afhankelijk van hoe ernstig de klachten zijn word je ingedeeld in een groep en daarnaast wordt ook gekeken naar jouw dagelijks leven. Ik werk bijv. gewoon waardoor één keer in de week al meer dan genoeg was om ook gewoon nog me normale leven aan te houden. Wel heb ik tijdens deze periode dus een dag minder kunnen werken, vanwege mijn therapie dag (wat ik nu eigenlijk nog steeds doe, gewoon omdat 32 uur werken helemaal top is, zou iedereen wie dit kan managen ook moeten doen).

Groepstherapie

Groepstherapie.. Dat klinkt raar voor velen. Dat was het ook in het begin. Mega spannend, onwennig, onzeker, eng, onveilig, ongemakkelijk, en alles wat hier op lijkt. Groepstherapie klinkt denk ik voor niemand op het eerste moment ‘leuk’, maar het bestaat om een reden. De reden van groepstherapie bij MBT is uiteraard het kunnen delen met gelijkgestemde, maar vooral het nacreeren van een realistische omgeving om zo gedragingen op te sporen die jij ook in je dagelijks leven vertoond. Dat is dus ook de reden dat het 18 maanden duurt. Vroeg of laat ga je ‘door de mand vallen’ om het maar even zo te zeggen. Vroeg of laat zullen jouw gedragingen, emoties en gevoelens opspelen. Dit zullen hoogstwaarschijnlijk geen fijne momenten zijn, maar juist belangrijk om er vervolgens met de groep samen over te praten, te kijken waar dit vandaan komt en om zo uiteindelijk deze vaste patronen te gaan veranderen. De therapie is volledig gericht op emoties en gevoelens. Er wordt niet perse gesproken over de gebeurtenis of de situatie in details, maar juist wat dit voor een emoties en gevoelens met zich mee brengt. Het klinkt misschien zweverig voor andere, maar het stil staan bij jouw emoties en gevoelens en die van een ander op hetzelfde moment is wat metaliseren inhoud. Wanneer spanning hoog oploopt zitten personen met een persoonlijkheidsstoornis (of personen in het algemeen 😉 ) vaak snel of alleen in hun eigen hoofd of alleen in dat van een ander. De kunst van metaliseren is beide personen op hetzelfde moment nog in beeld te hebben, dus de ander en jezelf. Geloof me, in een groep van negen meiden heb ik hier maar al te goed mee kunnen oefenen. En kwam ik achter patronen van mijzelf die ik steeds sneller kon herkennen en daardoor steeds sneller zelf onder controle kon krijgen. Uiteraard is het zwaar en ga je inderdaad eerst nog even een stukje dieper de shit in zoals iedereen altijd zegt over therapie. Maar opeens was daar het moment dat het een week goed met me ging, twee weken, een maand, langer dan een maand.. En tegen de tijd dat ik bijna uit de groep zou gaan kon durfde ik echt tegen mijzelf te zeggen: “Ja, het gaat ECHT goed met mij. Zelfs beter dan ooit”!

Hoe gaat het nu?

Ik dank iedereen die er voor heeft gezorgd dat ik deze therapie heb kunnen volgen en uiteraard iedereen die mij in dit traject heeft gesteund. Ik had het voor geen goud willen missen. En ik had dit zonder al deze mensen om mij heen ook nooit kunnen doen. Ik durf dus echt met volledige overgave te zeggen dat het nu goed met mij gaat en dat ik mij zelfs sterker voel dan ooit hiervoor. Ik heb skills geleerd, inzichten gekregen, dingen geleerd over het menselijk brein wat andere misschien nooit zullen leren. Vooral in het begin dacht ik dat iedereen wel een cursusje MBT kon gebruiken.. We hebben bijna allemaal wel eens trekjes van borderline namelijk. Iedereen is wel eens onzeker, bang dat de ander hem of haar verlaat, iedereen schiet wel eens in de egoistiches ik wanneer hij of zij boos is. Gelukkig betekend dit niet dat je gelijk een persoonlijkheidsstoornis hebt, maar een standaard cursusje MBT zou zeker zorgen voor meer gelukkige relaties en individuen in de wereld 😉 Ik voel me daarom ook bevoorrecht dat ik door mijn diagnose deze prachtige therapie heb mogen volgen en ben er dan ook gewoon trots op dat ik hier skills heb geleerd waardoor ik betere relaties kan hebben nu dan voorheen, andere mensen in mijn werk beter kan begeleiden en vooral mijzelf beter kan snappen en kan sturen. Ik heb een soort rust gevonden in mij die ik voorheen niet kende. Ik kan extreem genieten van het ‘saaie’, gestructureerde, gezonde, maar oh zo heerlijke leventje wat ik nu lijd. Ik weet precies wat mijn triggers zijn voor depressie en emotie- en stemmingswisselingen en door de manier waarop ik nu mijn leven leid kan ik deze triggers goed vermijden. Ik heb door dat ik stabieler ben, niet meer de drang heb om deze triggers juist zelf op te zoeken en ben door mijn therapie niet meer de impulsieve Vera die zich altijd in de nesten werkte.

Waarom schrijf je deze blog?

Uiteraard schrijf ik dit omdat ik kortweg trots ben op wie ik nu ben en welk pad ik daar voor heb moeten volgen. Dit mag dan ook iedereen weten.  Maar nog meer schrijf ik dit stuk omdat ik hoop dat het vreselijke stigma omtrent therapie, psychiaters en geestelijke ziektes verbroken moet worden. Vooral omdat depressies, burnouts en persoonlijkheidsstoornissen steeds meer aan het licht komen bij mensen. Ik hoop dat anderen door mijn keuze om in therapie te gaan zullen denken, als zij het kan kan ik het ook! Ik hoop dat ik iemand kan overtuigen van de fijne hulpverleners die er zijn om jou te helpen en dat dit niet iets is om je voor te schamen. Hulp zoeken is niet falen, hulp zoeken is voor jezelf zorgen en voor jezelf opkomen. Dit vergt uiteraard moed, maar geloof me als je het niet doet zal het ook nooit gaan veranderen. Ik hoop dat mensen wie dit lezen en mij kennen met mij in gesprek gaan hierover, al is het alleen om te zeggen ‘wat stoer van je’. Ik hoop dat er mensen zijn die dit lezen en mij niet kennen mij mailen of een bericht sturen met vragen over dit onderwerp, want ik beantwoord die maar al te graag. Ik hoop ook dat mensen wie geen idee hebben waar dit allemaal over gaat, omdat ze nog nooit last hebben gehad van psychische klachten, het nu misschien minder gek vinden als iemand in hun omgeving wel hiermee kampt. En ik weet dat er ook mensen zullen zijn wie het raar vinden dat ik dit zo maar online zet, zo iets persoonlijks en ongewoons. Maar dat boeit mij lekker geen ene reet!

Liefs Vera.

%d bloggers liken dit: