Zelf doe ik nu vier jaar CrossFit en coach ik iets langer dan twee jaar. Ik weet als geen ander dat CrossFit voor iedereen is (lees mijn voorgaande blog hier). Maar toch kan ik heel goed snappen dat mensen van buitenaf denken dat wij een soort van sekte zijn. En daar wil je nou eenmaal koste wat kost bijhoren of niet.

Negen van de tien keer vind je CrossFit in een box, een afgelegen loods waar ongegeneerd shirts uitgetrokken kunnen worden, gewichten kunnen worden neergesmeten en loei harde muziek gedraaid kan worden. Soms, zoals bij ons in het pand, bevindt CrossFit zich in een ‘normale’ sportclub en omvat het een afgesloten zaal waar de ‘normale’ fitnessers vaak naar binnen zitten te kijken alsof wij buitenaards zijn. Of ze het nu indrukwekkend vinden of intimiderend, het doet ze toch iets.

Vergelijk het met een groep mensen op een house party. Ik weet niet of je hier wel eens geweest bent, maar je voelt je toch een soort van groep. Er is een verbintenis met elkaar, een soort family misschien. Je hebt immers dezelfde liefde voor house en het gros van de bezoekers wordt samen high van de mdma, xtc of andere party drugs.

CrossFit is eigenlijk niks anders dan zo’n family en dezelfde verbintenis met liefde voor CrossFit. Alleen gebruiken wij geen partydrugs, maar worden we samen high van de endorfine en adrenaline. Het zetten van PR’s (persoonlijke records) wordt verslavend, want het geeft je zo’n bizar goed gevoel. Het falen voelt zo rot dat je de volgende dag terug komt om het opnieuw te proberen. En de afkortingen en benamingen van movements, atleten, workouts, voeding en CrossFit gear worden je tweede moedertaal.

Uiteraard zijn er gradaties in CrossFitters. Van gewoon een paar keer per week komen en fit worden, tot twee keer op een dag trainen en het als topsport beoefenen. Toch, CrossFit is niet vanuit de kern bedoelt voor competities. Het is een middel om functioneel fit te worden, niet om meer dan 3 x je eigen bodyweight van de grond te liften.

Bij de wat meer fanatiekelingen gaat het ook echt wel wat verder dan alleen even een paar rondjes rennen en wat gewichten omhoog gooien. Atleten maar ook de gewone CrossFitters hoor ik vaak zeggen ‘I love to suffer’.  Of iemand het gewoon lekker vind om hard te gaan in een workout. Of dit nu betekend ik houd van mijzelf pijn doen. Een beetje masochistisch misschien, maar voor sommige mensen wel van toepassing. Ergens gaat het misschien diep, maar liever zo hard trainen dan elke avond naar de drank grijpen of weekenden lang aan de drugs zitten. Ik ben zelf een extreem persoon en merk onwijs dat ik andere slechte eigenschappen kan temperen door mijzelf bijna dagelijks door deze fysieke ‘pijniging’ heen te halen. Hoe naar of heerlijk het soms ook voelt. De uitkomst is positief, want ik voel me sterk en van een sterk gevoel word ik ontzettend zeker van mijzelf.

Toch ergens denk ik dat iedereen dit stiekem fijn zal vinden. Het warme welkom, het harde werken, het samen bloed, zweet en tranen delen is toch ook gewoon een goed gevoel of ligt het aan mij? Weet je, het maakt niet uit of je dik of dun ben, een houte Klaas of een gymnast. Iedereen is welkom in onze sekte.

Liefs
Volg mij ook via Instagram & Facebook

%d bloggers liken dit: